Balder is 5 maart begraven. De vrije viering en de begrafenis hebben zo'n 350 mensen op de been gebracht. We willen iedereen bedanken voor deze steun. Ook bedankt voor de vele reacties op deze website. De reacties van voor de begravenis heb ik aan Balder mee gegeven.

Hier een aantal foto's en teksten van de begravenis. Heb je ook foto's gemaakt, mail ze dan alsjeblieft ook naar voorbalder@alofs.com

Tekst Matthe (pastoor) tijdens de viering.

Eén van de krachtigste symbolen is licht.

Licht dat in al zijn kwetsbaarheid zo krachtig kan schijnen in diepste duisternis.

Licht dat we vanmorgen rond Balder willen ontsteken.

Licht dat hij is geweest in zijn leven voor velen.

We ontsteken dat licht aan de Paaskaars.

In de kerk symboliseert deze kaars Christus,

Hij die redder is, verlosser van de band van de dood.

De eerste die opgestaan is uit de doden, door God ten leven gewekt.

Het licht dat Balder is geweest mag hier branden,

het licht dat voor hem uit mag gaan op weg naar de Eeuwige,

die niet loslaat wat zijn hand begon.

En we zingen onderwijl: Licht dat ons aanstoot in de morgen.

De tekst is te vinden op het tekstblaadjeEén van de krachtigste symbolen is licht.

Licht dat in al zijn kwetsbaarheid zo krachtig kan schijnen in diepste duisternis.

Licht dat we vanmorgen rond Balder willen ontsteken.

Licht dat hij is geweest in zijn leven voor velen.

We ontsteken dat licht aan de Paaskaars.

In de kerk symboliseert deze kaars Christus,

Hij die redder is, verlosser van de band van de dood.

De eerste die opgestaan is uit de doden, door God ten leven gewekt.

Het licht dat Balder is geweest mag hier branden,

het licht dat voor hem uit mag gaan op weg naar de Eeuwige,

die niet loslaat wat zijn hand begon.

En we zingen onderwijl: Licht dat ons aanstoot in de morgen.

De tekst is te vinden op het tekstblaadje

Balder, vrijdagochtend 23 Februari werd ik gebeld door je vriend Joost. Hij vroeg zich af waar je was. Je was nog niet op je werk gekomen en hij maakte zich zorgen. Ik dacht je ligt vast nog in je bed. 



Later belde onze moeder mij, om te vertellen dat ik met een foto in de consumentengids stond. Ik vertelde haar van Joost zijn telefoontje. 



Ik ging wat vrienden van je bellen om te vragen of zij wisten waar je was. Inmiddels was er een collega van je naar je huis gegaan, je fiets stond nog voor de deur, je gordijnen waren dicht en je deed niet open.

Het werd later in de middag en ik begon me zorgen te maken. Ik ging samen met Bart naar je huis om te kijken wat er aan de hand was.

We probeerde het hoofdslot maar dit werkte niet omdat er een sleutel aan de binnenkant zat. We dachten niet meer helder. Bart wilde je deur  intrappen.



Via het dak van het restaurant onder je huis, klommen we naar je keukenraam. We zagen je jas, sleutels en portemonnee binnen  liggen. Het lukte ons om je keukenraam te forceren. 



We zochten gespannen en vonden je niet. We begrepen er niks van. Toen maar naar de politie waar ik een stapel formulieren in moest vullen. 



Na een uur kwam de politie met een melding over een onbekende jogger die de vorige avond was gereanimeerd op de middenweg bij cafe Elsa’s. De jogger was overgebracht naar het AMC



Samen met vrienden ging ik naar het AMC. Pappa en Mamma wilde niet afwachten en vertrokken samen met Wodan ook richting het AMC. 



Je was het. 



Omstanders hadden je proberen te reanimeren met instructies van 112.  Er zijn 2 brandweerauto’s en een ambulance bij je geweest die je naar het OLVG ziekenhuis hebben gebracht. 



Later ben je vanaf daar vervoert naar het AMC. Het bleek dat je geen problemen had met je hart  maar een hersenbloeding in een aneurysma.



Je lag in een diepe coma. 



Vier dagen lang stond de intensive care unit vol met vrienden en familie die je wilde steunen. Door de hersenbeschadiging die je had opgelopen kreeg je koorts . Je bloeddruk zakte en je hart klopte sneller.



Net na opname reageerde je nog op prikkels en reflexen later reageerde je daar helemaal niet meer op. 



Pappa en mamma hebben elke avond bij je doorgebracht in het ziekenhuis. Op de laatste avond wilde je lichaam niet meer. Na overleg met Pappa, Mamma en je broers hebben we besloten een aantal organen ter beschikking te stellen voor transplantatie. 



Een week eerder had je gezegd wel een nier te willen geven aan je vriend Dennis als hij dat nodig zou hebben. Hieruit putte wij de moed voor deze beslissing. 

In het bijzijn van je familie en heel veel vrienden heeft het ziekenhuis de beademing toen uit gezet. 

Mamma nam je samen met Pappa in haar armen. Ik heb je rechterhand niet losgelaten. Wodan, Edwin en een aantal vrienden hielden je ook vast. 



Langzaam verdween het leven uit je, na ongeveer een kwartier stopte je hart.



Je bent in ieder geval niet eenzaam en alleen op straat gestorven.



Lego botsauto’s maken, Zonsverduistering kijken, Leguaanen vangen op Curacao, nachtduiken, klimmen,  autoraces, Varen, duikboten verkennen en feesten. We hebben het allemaal samen gedaan. Het onderwaterhotel in Florida, Tonijn vissen en Tornado’s chaise-en in Amerika gaat niet meer lukken. 



We zullen de leegte die je in ons achterlaat moeten vullen met elkaar.



Bedankt voor de jaren samen Balder. Bedankt. 

HET VERHAAL BALDER.



Ik heb onze twee oudste zonen een naam gegeven en Piet onze jongste. Donar is de oudste de God van de donder, daarna komt Wodan,  de oppergod. Nu wil het geval dat Donar op woensdag geboren is en Wodan op Donderdag. Piet  koos voor de naam Balder . Ik moest er behoorlijk aan wennen, maar na het lezen van dit verhaal vond ik het een mooie naam.



BALDER



Balder is net als Donar en Wodan  een godheid uit de Germaanse mythologie.



In dit verhaal was Balder de zoon van Wodan en Freya.



Hij woonde met zijn vrouw Nanna in het paleis Breidablik. Omdat Balder mooi en knap, beminnelijk, trouw, welsprekend, vrolijk, rechtvaardig was en bemiddelde bij ruzies,  was hij de lieveling van alle Goden en levende wezens op aarde. Loki die jaloers was op Balder smeedde plannen om Balder te vermoorden.



Freya zijn moeder hoorde hierover en vroeg daarom aan alle Goden en levende wezens op aarde een eed af te leggen om Balder niet te doden. Één plant was zij per ongeluk vergeten dit te vragen: DE MARETAK / MISTLETOE.



Iedereen voelde zich hierdoor veilig en gerustgesteld



Men dacht dat Balder onkwetsbaar was en vergat de hele affaire. Loki ontdekte dit feit en maakte een scherpe pijlpunt die hij insmeerde met sap van deze maretakplant. Op zekere dag vermaakten de Goden zich in het Walhalla met het afschieten van pijlen op Balder want hij was toch immers onkwetsbaar.



Ook de blinde en argeloze God Hodur deed mee aan dit festijn. Loki gaf Hodur de met maretak ingesmeerde pijl en hielp Hodur met het richten van zijn pijl op Balder.



Dit snode plan lukte en Balder zonk dood ter aarde.



Ook onze zoon Balder voelde zich een beetje onkwetsbaar. Wat normaal is voor een grote  en sterke sportvent van 30 jaar. Hij werd kansloos geveld door een zwakke plek in een slagader in zijn hoofd. Een aneurysma, ZIJN maretak.



HET PERSOONLIJKE VERHAAL OVER BALDER.



Lieve jongste zoon Balder,                       Krommenie 5 maart 2007.



Je bent geboren in de hete zomer van 1976. Het was heel warm en zonnig weer. Je wilde heel graag op de wereld komen want je kwam maar liefst 3 weken te vroeg,     gezond en wel op de wereld. Wat bij je twee oudere broers niet kon vanwege het koudere weer, kon  TOEN wel: Ik heb je met trots  door heel Krommenie gereden in de kinderwagen,  zodra we thuis waren uit het ziekenhuis.



Onze benjamin Balder. Je naam hebben we gekozen om één geheel te vormen met je broertjes Donar en Wodan.



Het licht, de warmte maar ook je felheid en vurigheid van die zon heb je altijd behouden.



Het bleek al snel dat je een ondernemend ventje was; bij elke winkelopening was je haantje de voorste, bij het voetballen werd je meteen tot leider gekozen.



Ik heb altijd een warm gevoel als ik terug denk aan de tijd dat jullie met zijn drieën met



play mobiel, lego, blokken en later met de computer speelden of naar sprookjesplaten luisterden.



Tussen de dag van je vermissing en het uur van je overlijden en ook nu nog steeds gingen en gaan heel wat herinnering aan jou, in en met ons gezin door mijn hoofd.



Ik zie je nog steeds onze poort uitgaan op 11 februari en zwaaien, de laatste keer dat je wegracete.  Ik heb extra gezwaaid want je zou per 1 maart in Londen gaan wonen om daar een kantoor te openen. Ik wist dat je bezoekjes aan ons dan een stuk minder zouden worden.



We hadden nog een halve afspraak lopen om bij je te komen eten.



Na jouw laatste afscheid voor Londen gingen we ieder weer ons eigen gang. Beiden niets vermoedend dat, dit ons afscheid voor ons hele leven zou worden. Ik had zorg om jouw vertrek naar Londen en dacht regelmatig: “Wie vindt je als er wat met je gebeurt ?”. Later hoorde ik dat Joost ook naar Londen zou komen. Ik vond dat een iets geruststellender idee, dan is hij tenminste niet zo alleen daar.



De doktoren van het AMC waren duidelijk en eerlijk: een grote hersenbloeding en een diep coma. In eerste instantie kon het nog alle kanten uit. Niets was zeker. Je vader, ik, je broers, je schoonzussen en iedereen hoopten vurig op een wonder, maar dat bleef uit. In de 5 dagen dat ik bij je was in het ziekenhuis, heb ik veel tegen je gepraat en gezegd wat ik voelde en dacht. Ik heb je vastgehouden want ik wilde je niet laten gaan.



Ik probeerde je aan te moedigen, maar ook gerust te stellen: “Vecht, maar wees ook geduldig, wees maar niet bang, het komt vast wel goed”. Eerlijk gezegd vloeide de hoop zondagmiddag en –avond weg. Je oudjes gingen angstig naar bed en probeerden tevergeefs te slapen. Maandagochtend lag je wel heel stil in je bed.



Je pa en ik keken elkaar aan en wisten precies wat ieder dacht, maar niet durfde te zeggen:



“We gaan hem verliezen”.



Grote sterke jongen die je geworden was, sportsman, kansloos en genadeloos geveld door een uitstulpinkje ter grootte van een doperwt, in een hoofdslagader in je hersenen, je “Achilleshiel”



Het is je fataal geworden.



In de 5 dagen dat je in het AMC lag, heb ik een korte, maar belangrijke  inkijk in je leven gehad. Er waren heel veel vrienden en vriendinnen die ECHTE angst en GROOT verdriet om je hadden. Je hebt geleefd met heel wat mensen om je heen. Veel en verschillende dingen gedaan; ondernomen en helpen oprichten, gewerkt, contacten gelegd, gedurfd, gereisd, geklommen, diepzee gedoken, piano gespeeld, gelezen, gefeest, gediscussieerd, gedacht, geschaakt (maar wel van mij verloren). Je was een geboren en beeldend verteller en een goed luisteraar. Je was bereid het familiearchief over te nemen en mijn natuurspulletjes te verzorgen als wij later krakkemikkig zouden worden.



Voor elke klus kon je een beroep op je doen. Je was een gezelschapsdier en tevens degelijk, ernstig, begaan met anderen. Je voer op veilig.



Ik zei tegen je in het ziekenhuis: “ Je hebt niet in een hoekje geleefd. Je mag best trots zijn op jezelf”. “ Je hebt van je leven, hoe kort ook, echt veel gemaakt, gedaan  en genoten. Dat blijkt niet alleen uit de vele reacties, maar ook uit de verschillende reacties. Bijvoorbeeld uit Curaçao en van de regering van Tokelau.



Het leven ging aan Renskes neus voorbij, het leven werd jou afgepakt. Beiden hadden jullie gewoon domme pech. “Je moet je niet schuldig voelen, hier kan je niets aan doen”.



Je was me, zoals al mijn kinderen,  heel erg dierbaar . We konden het uitstekend vinden.  Je had heel graag een goede, lieve, slimme en mooie vrouw en vriendin willen hebben en kinderen.



Balder je was een veelkunner, maar vooral een alleswiller. Je had een grote plek in ons gezin en in ons hart,  verbonden met Donar omdat jullie samen veel gemeen hadden, met Wodan met wie je elkaar precies op de juiste plek aanvulde, met Edwin met wie je streed, maar ook zorg om had.



Balder:  altijd springlevend en ondernemend, maar nu roerloos en doodstil. Balder we zullen je missen: ZEKER WETEN, zei Wodan, je laat een leegte achter: EEN MEGALEEGTE,  zei Donar.



Je pa en ik zullen trouwens wij allemaal zullen dat voelen de rest van ons hele leven.



JE MOEDER AGAATH.

Tekst Joost Zuurbier tijdens de viering.

Balder is twee keer naar Tokelau geweest

voor degene die niet weten wat Tokelau is

het is een eilandengroep aan de andere kant van de wereld

midden in de Stille Oceaan



Als je hier in Krommenie zou beginnen een gat te graven

dan zou je uiteindelijk in de buurt van Tokelau uit komen

als je door de aarde heen kon gaan



Het laatste stukje naar Tokelau

is een bootreis van 800 kilometer

met een niet zo grote boot, maar wel veel mensen

Het eerste uurtje ben je zeeziek

daarna kom je in een grote lange roes

een roes waarbij je moe bent en niets meer wilt doen

het gevoel van machteloosheid domineert

het gevoel van aan de Goden overgeleverd te zijn

zo'n zelfde gevoel als je je zoon, je broer, je beste vriend

of je dierbare verliest

en op dit moment hebben wij allemaal datzelfde gevoel

het mooie van de bootreis naar Tokelau is

dat je uiteindelijk aankomt, en het gevoel weer over gaat.

Het gevoel van het verlies van Balder gaat niet over.

Het is alleen te hopen dat deze boot met mooie herinneringen

in een wat rustiger vaarwater terecht zal komen.

De reis naar Tokelau duurt 48 uur

Twee volle dagen en twee volle nachten

Snachts sliep Balder op het buitendek

Het begon te regenen. De 20 anderen werden wakker

en zochten hun heil beneden, waar het tenminste droog was.

Toen de zon op kwam de volgende morgen

lag Balder nog steeds op het bovendek. Hij werd wakker.

En was nat. Hij had niet gemerkt dat het geregend had.

Deze scene was erg typerend voor Balder.



Hij was sterk, sportief en in balans.

Op Tokelau heeft Balder tientallen sleutelpersonen geleerd

wat een computer is, en hoe het Internet werkt.

Best moeilijk om uit te leggen, als je indenkt

dat het werk wat de bevolking doet niet meer is dan

's morgens wat vissen en later op de dag wat kokosnoten plukken.

Balder leerde hen communiceren via de computer.

Zo werden dankzij Balder hele families herenigd

en konden de mensen via het Internet een dokter raadplegen.

De Balder-cursus is op Tokelau nog enorm populair

en zijn aantekeningen zijn officieel Tokelaus lesmateriaal.

Vandaag begraven we met zijn allen Balder,

we zullen hem nooit vergeten.

De bevolking van Tokelau, de overheid aldaar en

het gehele Dot TK team, Maurice, Danny, Lucy, Eline,

Tamara, Ger en ikzelf, wensen de familie en alle

vrienden die hierbijeen zijn gekomen veel sterkte

met dit grote verlies.

Tekst Bart Coers tijdens de viering.

Lieve Balder,



Ik voel me een beetje raar. Ik had echt het gevoel dat jij mijn, maar ik ook jou  beste vriend was. Snel ben ik er de afgelopen week achter gekomen dat dit niet geheel waar was. Meerdere ‘beste vrienden’ van jou verzamelden zich in en rond het ziekenhuis nadat het slechte nieuws omtrent jou situatie zich als een lopend vuurtje verspreide.  Samen spraken we over jou en wisselden we verhalen uit. Er ontstond een soort ‘rivaliteit’ tussen de verschillende ‘beste vrienden’, welke ontaarde in een wedloop in het vertellen van mooie, spannende en natuurlijk heldhaftige verhalen over jou. Het ene verhaal nog beter dan het andere.



Het werd ons echter al snel duidelijk dat we je moesten delen Balder, omdat je voor elk van ons even belangrijk was. Je was echt een goede vriend, in al zijn facetten. Een goede vriend staat namelijk voor je klaar als je hem nodig hebt, met een goede vriend deel je lief en deel je leed. Met een goede vriend smeed je plannen voor de toekomst onder het genot van een wijntje en ach we nemen d’r nog 1… Een goede vriend denkt met je mee en geeft advies. En af toe doe je met een goede vriend dingen die achteraf misschien niet perse nodig waren geweest. Jij was zo’n goede vriend Balder. Voor mij, maar voor nog veel meer mensen. (Ontzettend bedankt daarvoor.)

Hier volgen een aantal verhalen uit de mooie oude doos.

Tekst Joep Hamers tijdens de viering.

Lieve Balder,



Weet je nog, 1995, net na je examens, en we gingen naar Kreta. Beetje stappen, en relaxen op Star beach. Tijdens onze talloze zonuren werd er boven ons hoofd constant gebungy-jumpt. Wij waren het er al snel over eens dat we dit moesten meemaken. Uiteraard, wel aan het eind van de vakantie, want mocht het fout gaan, dan hadden we in ieder geval nog 3 weken lol gehad. Een zeer nuchtere kijk op het leven vonden we zelf.

Het was zo ver, op de laatst mogelijk dag met knikkende knieën naar het inschrijfhokje toe. Daar aangekomen, werd duidelijk dat je minstens18 jaar moest zijn om te kunnen springen. Daar ik 17 was, hadden we een probleem. Meteen sprong je in bres en vertelde dat jij mijn voogd was en wel voor me kon tekenen. Het probleem was dus snel en praktisch opgelost, zoals altijd. Na onze sprong kregen we champagne en mochten we wat in het ervaringsboek schrijven. Het enige wat je opschreef was SHAKY want de adrenaline gierde nog door je lichaam. Als herinnering hebben we de film gekocht die van ons gemaakt is.  Wat zagen we er zenuwachtig uit.

Balder, je was en bent, deel van ons leven. Bedankt voor al je bijdrages.

Teksts Bart Hamers tijdens de viering.

Het waait



Het waait hard,  een straffe 7 beaufort. 



Golven van een meter hoog slaan op de lagerwal. Balder, Xander,  Merijn en ik zijn net de sluis bij Stavoren gepasseerd.  We willen via het IJsselmeer  Workum binnenlopen.  Ver is dat niet, maar de condities  zijn niet geschikt voor onze kleine bootjes.  De sluiswachter weigert in eerste instantie te spuien,  maar Balder overtuigd hem dat we stuk voor stuk ervaren zeilers  zijn,  wat enigszins bezijden de waarheid ligt.



Balder zijn enthousiasme echter  werkt aanstekelijk, en al gauw zij wij er zelf ook van overtuigd dat we inderdaad hele ervaren zeilers zijn.  We hijsen dus de zeilen en ronden de strekdam.  Pas daar dringt het volledig tot ons door dat die sluiswachter wellicht toch gelijk zou kunnen hebben.   Onze boten gaan gevaarlijk heen en weer en de rukwinden laten onze mast en verstaging  angstig luid kraken. Balder glundert, slaat een oerkreet  en trekt nog eens extra aan zijn grootschoot.  Niet dat de boot daar zoveel harder van gaat, maar in ieder geval aanzienlijk schuiner. 



 Het plan was om zo’n tocht ooit over  te doen met het zeewaardige jacht dat je zou gaan kopen,  Jij als schipper ik als dekknecht.  Dat heeft niet zo mogen zijn, maar weet dat  iedere keer als ik op het water  zit het hard waait en condities eigenlijk onverantwoord zijn, ik  jouw je enthousiasme  en je oerkreet zal herinneren.



Balder dank  voor onvergetelijke avonturen,  we zullen je missen.

Tekst  Xander Vos tijdens de viering.

Balder de bikkel



Balder we zijn zo’n beetje gelijk begonnen met fietsen, ik direct op de racefiets en jij eerst op de mountainbike. Twee jaar geleden hadden wij ons opgegeven voor een fietstocht van 100 km. Op de website stond dat om een bepaalde tijd een groepje wielrenners zou vertrekken die een gemiddelde snelheid van 25 a 30 km/h zou aanhouden. Echter, bij de start bleek al snel dat het om een groepje behoorlijk potige kerels met ballonkuiten ging die al heel wat jaren langer op de fiets zaten dan wij. Jij kwam, na eerst verdwaald te zijn in Zuid-Oost, op de mountainbike in een survivalbroek met van die afritspijpen en had gympies aan. Mensen keken naar je van ‘wat komt hij doen?’. Het tempo lag veel hoger dan aangekondigd en de een na de andere “pro” moest afhaken. Jij bleef keihard doorbikkelen op je mountainbike en je broek werd al natter en natter van het zweet. Typerend voor jou is dat je je niet liet kennen en de 100 km hebt uitgereden. Ik heb tegen de afhakers nog tijden opgeschept over het staaltje doorzettingsvermogen van jou.



Balder, bikkel…..

Tekst Oscar Schot tijdens de viering.

Balder en ik zagen eens op AT5 dat de Amerikaanse rivierkreeft in groten getale voorkomt in de Amstel. Het diertje zou niet alleen eenvoudig te vangen zijn met een schepnet, maar ook nog eens heerlijk smaken. Nog dezelfde week trokken wij erop uit, gewapend met een garnalennet en een emmer om de vangst in te vervoeren. Onderweg bespraken we alvast welke bereidingswijze het meest geschikt zou zijn voor deze exotische waterdieren.



Na een uur liggend op steigertjes, balancerend op gladde keien en natte voeten negerend was de emmer nog steeds leeg. Mijn hoop op een royale maaltijd was inmiddels verdwenen en ik stelde voor om huiswaarts te keren. "Kom op", zei Balder, "Dat plekje daar is ideaal. De keien zijn begroeid met alg, waar de kreeften voedsel kunnen vinden en er staat wat riet als beschutting", en vol goede moed deed Balder een nieuwe poging. 



Nog een uur later was zelfs Balders enthousiasme wat getemperd en besloten we de jacht te staken. Met een lege emmer in de hand, maar nog steeds in een opperbest humeur besloten we om het komende weekend naar de Albert Cuyp markt te gaan om te kijken of daar een maaltje van de begeerde rivierkreeften te bemachtigen viel........

Hey Balder, ik ga je missen, man. Vooral je talent om mensen te binden. Samen met je organisatorisch talent. Echt een gave. Een mooi voorbeeld is de vakantie van vorig jaar. Balder en ik klimmen al een tijd samen en hij zei dat hij daar nog wel eens over opschepte bij z’n andere vrienden. Balder, de grote klimmer. Dus zo ontstond bij hem de wens om hen de bergen te laten zien, in de vorm van een huttentocht. Balder nam daarvan de organisatie op zich en deed dat natuurlijk grondig.

Gebiedskeuze,

te lopen traject,

reservering van de hutten,

samenstelling van de groep,

informatie-avonden,

paklijsten voor iedereen,

vervoer,

nuttige tips,

noem maar op.

En het werd echt een heel gezellige en succesvolle tocht. We hebben lekker gelopen en  veel gelachen. Dat ik de verkeerde schoenkeus had gemaakt en op de 2e dag mijn zolen eraf liep, mocht de pret niet drukken. Balder was zo sportief om met mij mee te gaan het dal in, om nieuwe te kopen. 2 uur naar beneden en 3 uur terug om hoog. Respect, man. En bedankt.

Tekst Ralph Eggers tijdens de viering.

Lieve Balder,

Jarenlang deelden we ervaringen met elkaar

Dat dit nu niet meer kan, voelt wel heel erg raar

We hebben samen vroeger heel wat beleefd

Dat is waar je als vrienden samen naar streeft

Verjaardagen thuis, of gezellig in de kroeg

Van jouw aanwezigheid kreeg ik gelukkig nooit genoeg

Toch kwam het moment dat we elkaar wat minder zagen

Je wordt ouder, studie, werk, maar ik hoefde me nooit wat af te vragen

Laatst wel, ik werd jarig, er was iets waardoor ik in dubio verkeerde

Dat kwam, omdat jij niet op mijn email reageerde

Ik belde je, en wat jij me vertelde vond ik heel erg fijn

Ik hoefde me geen zorgen te maken als jij niet zou antwoorden

Jij zou er namelijk altijd zijn!

Deze woorden krijgen nu voor mij een diepere betekenis

Ik zal nooit meer wat van je horen

Maar jij zult er altijd zijn

Voor mij, voor ons….jij, die ik mis………..

Vaarwel lieve fijne vriend

Lieve Balder,

Zo eenzaam en onbekend als je in het ziekenhuis werd binnen gebracht ben je overleden te midden van je eigen familie en velen vrienden.

Onbegrijpelijk is het dat we je zullen moeten missen. Er is geen andere keus ,want vanaf vandaag ga je alleen nog maar voort in herinneringen en beeld-materiaal.



Niet zomaar herinneringen maar bijzondere herinneringen.

Voor ons was je een fantastische broer daarnaast was je een lieve en behulpzame zoon en voor velen de beste vriend en niet te vergeten een hele gekke oom.

Vooral het beeld-materiaal is bijzonder, er waren twee smaken; een gekke bek of Balder als fotomodel. Andere foto’s zijn er gewoon niet.

Voor andere ben je misschien de redding. Met je organen die je hebt afgestaan gaat voor hen het leven verder. Het is een mooie gedachte dat je voort leeft op deze wereld. Helaas niet als Balder maar als een held die zijn organen heeft afgestaan om voor anderen het leven te verbeteren.

Je was een Animator. Je ging zitten en uit het niets begon een gesprek. Lollig in het begin en met diepgang als je echt weg moest, als je kwam werd het gezellig. Zelfs met vreemde die je niet kende kon jij uren praten.

Je was een doorzetter en je was ambitieus, wist niet van ophouden totdat jij je doel had bereikt.

Ik heb voor de gein eens een keer zonnecellen gekocht die het dak op moesten. Volgens de handleiding was het een uur werk. Wij waren vroeg begonnen, een minuut voor zonsondergang waren we klaar.

Het zat ontzettend tegen en zonder jou en je acrobatische toeren lagen deze nu nog steeds in de schuur.

Je bent maar 30 jaar geworden. Maar je hebt meer gedaan in die 30 jaar dan menig mens in zijn hele leven zou hebben gedaan. Je vond het prachtig dat ik naar de ivoorkust ging. Een paar maanden later ging jij naar tokelau.

Ik vind het jammer dat je maar 30 jaar bent geworden. Van jouw en Amarins (4,5 jaar) hebben we velen foto’s maar van jouw en Jelmer (8 weken) maar 1. Dat had niet gemogen. Wij zagen je al op het voetbalveld met Jelmer. En als Amarins het gevraagd had samen in balletpak op de balletles.

Daar waar daar ook wezen mag krijg je als oom ook een taak. Onze Renske was alleen en weet zeker dat jij voor haar zal zorgen. Wees voor haar de gekke oom.

Voor ons was je een fantastische broer, gezellig vriend, handig sodemieter en een leuke oom. Je laat een onbeschrijfelijk gat achter.

Zo eenzaam en onbekend als je in het ziekenhuis werd binnen gebracht, brengen we je straks met je familie, vrienden en belangstellende weg naar je laatste rust-plaats.

Helaas tikt de tijd verder en zullen we ons verdriet moeten bewerken tot herinneringen. 

Wil namens onze familie iedereen bedanken voor de belangstelling, de steun en het luisterend oor.

Ik hou van je broer.

Onze vorige week nog springlevende en ondernemende zoon Balder is tot onze verbijstering op 27 februari 2007 overleden te midden van familie en vele vrienden. Afscheid nemen we samen in de kerkruimte van de St. Petruskerk , Snuiverstraat 2 te Krommenie op maandag 5 maart om 11:00 uur

Aansluitend vindt de begrafenis plaats om 13:00 uur op de Algemene Begraafplaats aan de Eikelaan in Krommenie.

Na de begrafenis is er koffie en de mogelijkheid tot condoleren in de St. Petruskerk, hier zullen ook foto's van Balder te zien zijn en kan er nagepraat worden.

Wij willen niet dat Balder met stille trom vertrekt. Iedereen is van harte welkom. We willen je vragen om een voorjaarsbloem mee te brengen om zo samen een boeket te vormen.

De familie Alofs

Piet en Agaath



 Donar en Diana



 Wodan en Danielle



  Amarins



  Renske +



  Jelmer



Edwin

De viering is een vrije viering. Als je iets wilt bijdragen/zeggen kan je ons emailen. Als je een rouwkaart wilt ontvangen kan je ons je adres sturen. Het is me nog niet gelukt bij Balder een adressenboek te vinden. Emailadres:  voorbalder@alofs.com

Door een fout werkt dit emailadres pas vanaf woensdag middag

Joost is naar de plek geweest waar Balder ineen is gezakt. Dit was vlak bij een café, vanuit dit café hebben mensen Balder op de voor hun op dat moment best mogelijke manier geholpen. Hier Joost zijn verslag.

Riad Farhat, net afgestudeerd op de Hogere Hotelschool in Den Haag, rijdt op donderdag 22 februari van Den Haag naar zijn werk in Café Elzas in Amsterdam. Het zal één van de laatste keren zijn dat hij deze rit maakt want op 12 maart zal hij voor één jaar naar het buitenland gaan en een hotel gaan openen en runnen in Mumbai, in India. Daar kijkt hij al erg naar uit.

Onderweg naar zijn huidige werk in Cafe Elzas ziet hij op de Wibautstraat een meisje rennen. Ze is de tram aan het halen. Hij ziet dat zo in een ooghoek. Maar plots moet Riad hard remmen. Dat meisje moest de tram niet halen, maar dook zo achter de tramhalte de straat op. Hij raakte het meisje met zijn auto, maar hij was al inmiddels bijna tot stilstand gekomen. Gelukkig was er niets aan de hand.Het meisje stond weer op, en verontschuldigde zich naar Riad. Ze liep door naar de overkant, waar haar moeder op haar stond te wachten. Het was een voorbode voor Riad voor wat later zou gebeuren: het is zijn dag niet.

Om 21.25 uur op die avond groet hij twee artsen die die avond een paar biertjes hebben lopen drinken. Dan komt De Tulpenman langs. De Tulpenman is iemand die wekelijks met een klein karretje langs komt om te vragen of de kroeg daar op de Middenweg nog bloemen nodig heeft.

Hij loopt naar buiten. Dan ziet hij links, vlak voor schoenenwinkel Salamander, zo'n 20 meter van hem verwijderd, een man op straat liggen, in een foetus houding. Twee meisjes staan erom heen. Het is Balder. Hij is net neergestort. Allereerst kijkt hij snel wat voor iemand het is. Iemand die dronken is? Een junk? Of iemand met echt een medisch probleem? Hij loopt er snel heen en ziet een sporter. Het is Balder. Hij knijpt hem in zijn schouderspier. Geen reactie. Hij hoort Balder rochelen om de paar seconden.Snel pakt hij zijn mobiel en belt 112. Na de introductie vertelt hij van het rochelen, en ook dat Balders lippen blauw worden. De dame zegt dat hij moet reanimeren. Riad kijkt op zijn horloge. Het is nu iets over half 10. Vervolgens loopt hij de kroeg in en vraagt aan zijn collega of hij kan zorgen dat ermensen zijn die kunnen reanimeren, naar buiten kunnen komen. Drie mensen reageren: het is een verpleger, het is een man die onlangs met het TV programma Big Diet meedeed en het was een goede vriend van hem, Peter Heule. Die kwamen nog niet direct naar buiten, maar Riad snelde al wel snel naar buiten. Daar heeft hij, na instructies van de 112-dame, Balder op zijn rug gelegd, en is hij, met de aanwijzingen van de 112-dame, reanimatie gaan doen met hartmassage. Dit om, volgens de 112-dame, het bloed blijvend te laten rondpompen in het lichaam. Deze massage hebben hij, de Big Diet Man en De Verpleger, met zijn drieen volgehouden totdat de ambulances kwamen. Ondertussen heeft Peter continue mond-op-mondbeademing toegepast. Riad vertelde dat van de totale tijd dat Balder neerstortte totdat de ambulances kwamen hij ongeveer 70% van die tijd mond-op-mondbeademingheeft gekregen. En Peter wist wat hij deed. Om 21.50 uur kwamen er twee ambulances, en vervolgens nog de brandweer. De broeders van de ambulances hebben de beademing en massage overgenomen van Peter en de andere drie mannen. Terwijl ze intussen de apparatuur om Balder heen klaar maakten voor de ambulancereis, heeft ook de brandweer tijdelijk gereanimeerd. Op dat moment begon Riad pas werkelijk in te zien wat hij gedaan had, en begon hij veel te zweten. Pas toen drong alles tot hem door. Door één van de ambulances is Balder naar het OLVG overgebracht. Zonder identiteitsbewijs, zonder naam. Later die avond heeft Riad nog even gebeld naar het OLVG om te vragen of Balder nog leefde. Ze 'mochten eigenlijk niets zeggen', maar vertelde dat Balder nog in leven was.

Riad zei: Het was voor mij een moeilijke ervaring, zeker omdat ik me zo machteloos voelde. Ik ben er helemaal kapot van. Ik hoop dat we genoeg hebben kunnen doen voor Balder, ben ook blij dat ik nu weet dat Balder, Balder heet en dat er nog hoop is.

Ondanks de huidige situatie met Balder zijn er vier keigrote helden bij in Amsterdam: Riad, Peter, De Big Diet Man en De Verpleger. Zij hebben direct geholpen. Sabrina, mijn liefje, heeft besloten snel een EHBO cursus te volgen en ik ga m'n EHBO cursus opfrissen. Want elke seconde telt echt.

Joost

Vandaag hebben onze moeder, Donar en ik met een vriend van Balder, Xander Vos die arts in het AMC is een gesprek gehad met de zaaldokter. De toestand van onze Balder is stabiel maar uiterst kritiek. Balder verkeerd in een zwaar coma en reageert heel af en toe op een pijn prikkel maar dat is zo minimaal en is ook weer snel verdwenen. De bloeding is ontstaan in een soort 'ringleiding bloedvat' aan de rechter zijde van de hersenen. De bloeding is gestopt maar op de ct-scan is te zien, volgens de dokter dat het om een grote bloeding gaat die zich voornamelijk aan de voorkant van de hersenen bevind.



Tevens is vastgesteld dat er sprake is van een lichte zwelling van zijn hersenen. De doktoren zijn er nog niet uit of dat nu behandeld dient te worden en zo ja of dat te behandelen valt en hoe dat dan te behandelen is. Er is een mogelijkheid dat de bloedvaten in de hersennen zich willen vernauwen en dan kan meer druk in de aderen van de hersenen juist positief zijn.

Het ziekenhuis heeft ons verzekerd dat als er hoop is dat ze elke strohalm aanpakken om ervoor te zorgen dat Balder er weer boven op komt. Dit kan een proces zijn van weken, Misschien moeten we ons hieraan vast klampen en hopen op een wonder, 



Wodan Alofs